De Roode Brug die de ouderen onder ons hebben gekend, deed dienst van omstreeks 1890 tot 1955.

Geschiedenis van de Roode Brug.

Volgens oude kaarten werd omstreeks 1540 tussen de tegenwoordige Loevenhoutsedijk en de Anton Geesinkstraat een enkele houten brug over de Vecht gelegd. Omdat de aanleg heel wat gekost had en ook het onderhoud nog heel wat geld zou kosten, moesten de gebruikers tolgeld gaan betalen.   

In de loop van de geschiedenis is de brug meerdere keren vernieuwd. Zo werd in 1621 de vaste brug vervangen door een ophaalbrug. Sindsdien was er een brugwachter, die ook schade herstelde als boten de walkant of brug hadden geraakt. In de loop der geschiedenis heette de brug Hooglandse brug. Hoe de naam Roode Brug tot stand is gekomen is niet bekend, maar er gaat een verhaal, dat er in de buurt van de brug aardappelen gerooid werden en de brug daaraan zijn naam dankt (rooierbrug).

Niet iedereen was blij met de naam Roode Brug. Volgens een artikel in het Utrechts Nieuwsblad van 19 juli 1928, vroegen enkele omwonenden van de Roode Brug het Utrechtse stadsbestuur of de naam van deze brug zo snel mogelijk veranderd kon worden, omdat ze tegen wil en dank Rooie Bruggers werden genoemd. Vijf bewoners wilden dat de brug een andere naam zou krijgen. Ze zeiden dat zij allen in de volksmond Rooie Bruggers heten, een naam, die iemand niet tot eer strekt. Daar zij zichzelf rangschikte onder de gegoede burgers van Utrecht, verzochten zij de Raad dringend, de Roode Brug om te dopen in bijvoorbeeld Anthoniebrug of Chartroisebrug'. Want als je vertelde dat je bij de Roode Brug woonde, was je een Rooie Brugger, wat niet bijster lovend voor je was.

De Roode Brug die de ouderen onder ons hebben gekend, deed dienst van omstreeks 1890 tot 1955. Deze dubbele ophaalbrug, die geel van kleur was, werd handmatig geopend en gesloten. Omdat de brug bij het openen aan twee kanten omhoog moest, waren twee brugwachters nodig. Een aan de  oostkant en de ander aan de westkant. Naast de brug werd een brugwachtershuisje geplaatst.

De brug is in 1955 bezweken toen er een zwaarbeladen zandwagen door heen zakte. In 1956 werd een nieuwe brug in gebruik genomen, Op de smalle brug konden twee auto’s elkaar niet passeren, waarbij nogal eens gevaarlijke verkeerssituaties ontstonden en moest de politie van politiepost Roode Brug ingrijpen. In de zomer kwam die brug door uitzetting nog al eens vast te zitten en daarom werd de brug overdag gekoeld door water op het brugdek te spuiten. Toen de brug het einde van zijn levensduur naderde, werd deze in 2009 vervangen door een nieuwe brug. 

Het enige dat nog aan de oude Roode Brug herinnert, is het gerestaureerde brugwachtershuisje.

Artikel Utrechtsch Nieuwsblad 1955.

De brug heeft het in 1955 begeven toen er een zwaar beladen zandwagen over reed en was dat het einde van de (oude) Roode Brug. Dat de kruik zolang te water gaat tot hij breekt, werd vanmorgen weer eens bewaarheid, toen een zware met zand beladen vrachtauto van de firma Weber uit Utrecht de Roode Brug passeerde. Nu kan men bezwaarlijk een vrachtje van 17 ton vergelijken met de druppel water die de emmer doet over lopen, maar toch was dit met de zwaarbeladen vrachtauto het geval.

Jaar in, jaar uit reden de zware vrachtwagens en de bussen van de N.B.M. , welke laatste de geregelde dienst met Tienhoven en Westbroek onderhouden, over het plankendek van de Roode Brug zonder dat deze ooit één protest had laten horen.  Zo was de Roode Brug nu eenmaal.

Haar plichtsgevoel bleek grenzeloos. De heren die het weten konden, hadden haar een maximum draagvermogen toebedacht en dat gewicht moest zij torsen. Welnu, die oude, trouwe Roode Brug heeft zich zonder klachten en zuchten van haar taak gekweten, tot zij er figuurlijk en letterlijk bij neerviel.

Dat ogenblik was vanmorgen tegen 9 uur gekomen. Niets wees er op, dat een fataal moment was gekomen. Was dat wel het geval geweest, dan zou de chauffeur van de Weber vrachtauto zich nog wel een keer hebben bedacht. In stilte heeft de brug mogelijk nog wel eens gedacht aan het gevleugelde woord van Admiraal Michiel Adriaansz…. de Ruijter, die toen in een vergadering van de staten werd medegedeeld dat men op de vloot ging bezuinigen, zeide: ,, Als de heren hun vlag willen wagen, waag ik mijn leven. Want ook de Roode Brug heeft in stilte haar leven gewaagd”.

Omstreeks kwart voor negen bezweek zij. Het brugdek werd door een zware last naar beneden gedrukt. De beide kleppen werden nog slechts vastgehouden door de stevige stalen spieën, welke voorkwamen dat brugdek plus vrachtauto in het water van de Vecht plompten….

Slechts voetgangers mochten van nu af aan over de brug. Men constateerde dat het westelijk brugportaal was ontzet. Persoonlijke ongevallen kwamen niet voor. Zelfs de met de hand beladen auto kon de vaste walkant nog bereiken.

Zo spoedig mogelijk zal met het voorlopig herstel worden begonnen, maar de Roode Brug zal nu wel afgekeurd worden voor zware arbeid. Voor voetgangers en fietsers zal een overzetgelegenheid worden ingesteld zolang de herstelwerkzaamheden zullen duren. Maar zware vrachtauto's en autobussen zal men wel niet meer over de Roode Brug zien rijden.

Dat is geweest.

De brug is vervangen door een enkele stalen brug en in 2009 door de brug die er nu ligt.