Mijn Stella Maris.

Voor de katholieken bij de Roode Brug had kapelaan Jansen in 1949 een jeugdvereniging opgericht, met natuurlijk een verwijzing naar de bijbel. De vereniging kreeg de naam Stella Maris (Sterre der Zee). Iedere Rooie Brugger kon nu een zeester worden, maar je moest wel aangesloten zijn bij de parochie van de St. Josephkerk aan de Draaiweg. 

In het begin was de club alleen voor jongens; later mochten ook de meisjes zich aanmelden.  Je moest een bepaalde leeftijd hebben om lid te mogen worden. Mijn twee oudere broers gingen elke week naar de Kapel in de Hoogstraat, waar in de zaal de kerkbanken opzij werden gezet om spellen te kunnen spelen. 

Aalmoezenier Jansen had bedacht dat er spellen gespeeld moesten worden, onder het mom van: we moeten die schoffies van de Roode Brug een doel geven, om ze op welke manier dan ook aan het Katholieke geloof te binden. Of dit de reden was, of omdat meerdere oprichters dit hadden bedacht, weet ik niet; ik ben nu eenmaal in 1946 geboren en had toen misschien wel een speen in mijn mond. Maar naarmate ik ouder werd en de verhalen hoorde van mijn broers over Stella Maris, wilde ik daar natuurlijk ook op. 

Ze kwamen vanaf de club altijd thuis met wilde verhalen en, zoals ze het nu noemen, een big smile op hun gezichten. Jopie zou en moest ook op de Stella Maris en eindelijk was het zo ver, op welke leeftijd weet ik niet meer. Met een dubbeltje voor de contributie in m’n hand ging ik voor het eerst naar Hoogstraat 33.

Dat ik maar één dubbeltje hoefde te betalen, kwam omdat al twee broers lid waren van Stella Maris.  Daar had Kapelaan Jansen goed over nagedacht, want hij wist dat in de Roode Brugbuurt geen veelverdieners woonden. Hij had deze regel bedacht om de kinderen van straat te houden.

Stella Maris was een verlengstuk van de kerk.  Bij aanvang van een clubavond zongen we het Stella Maris-lied, dat in het liederenboek van de kerk stond, en natuurlijk ook de gebeden. Ik had een akela, zoals de juffrouwen genoemd werden, Akela Franssen, samen met Tonnie of Toba Huissen, de dochter van de fietsenmaker van de Draaiweg. 

Ik was nog niet geïnstalleerd, dus mocht ik mezelf geen Jantje noemen. Jantje was je tot een bepaalde leeftijd, ik dacht zolang je op de lagere school zat. Daarna werd je adelborst en had je geen akela meer, maar een schipper, een naam die wat meer met varen en zee verkennen te maken had.    

Als je lang genoeg lid was en je je netjes had gedragen, mocht je een uniform gaan dragen, dus kon mijn moeder aan de slag om een marineblauwe trui te breien. Dat was een kleine moeite voor mijn moeder, want die breide onze truien altijd zelf. Als we er uitgegroeid waren, werd de trui uitgehaald en de wol weer gebruikt voor een volgende trui. 

Mijn trui was mijn moeders derde Stella Maris-trui, net als voor mijn broers.  De blauwe kraag die om de schouders werd gedragen, werd genaaid door enkele dames uit de buurt en de parochie. Het fluitkoord werd gekocht bij een speciaalzaak. Of mijn ouders dat moesten betalen, weet ik niet; dat gold ook voor de baret.  

Na, ik dacht één jaar, brak voor mij het hoogtepunt aan! Met nog meer nieuwe leden werd ik geïnstalleerd. Toen werd het clubgebouw weer een kapel en werd er, voordat we de eed aflegden, eerst een Heilige Mis opgedragen. Dat ‘slimme’ idee was van kapelaan Jansen, want dan waren de ouders ook weer eens in de kapel, want niet alle ouders deden altijd hun “zondagsplicht” om naar de Draaiweg te lopen om naar de kerk te gaan. Hun kinderen, die op Stella Maris zaten, leerde in ieder geval bidden en door de installatie van hun kinderen hoopte hij ze in ieder geval wat meer van het geloof bij te brengen.

Eindelijk was ik een Jantje en een echt lid van de Stella Maris. Ik ben daar vele jaren elke week dolblij naartoe gegaan. Ik werd ook trommelaar bij de drumband van Stella Maris, die onder leiding stond van de heer Veerman. Ook daar ging ik graag naartoe ging en dan niet te vergeten, de jaarlijkse zomerkampen. Ik heb daar heel veel mooie herinneringen aan.  

Joop Goslinga.